18-10-04

It's alive!

Jullie hadden nog een bericht te goed over mijn slaaponderzoek.
 
Mijn slaaponderzoek is prima verlopen: alles is dik in orde. Toch was het niet onmiddellijk een fijne ervaring die ik later met plezier in mijn memoires zal neerpennen. Om te beginnen werd ik van boven tot onder volgeplakt met klevertjes en darmpjes die volgens mij uit een doos met jeukpoeder waren gehaald. Mensen, wat heb ik me de longen uit het lijf geschreeuwd. En mijn mama, die de hele nacht bijna geen oog heeft dichtgedaan, moest lijdzaam toekijken. Ze kon of mocht niets doen. Het verschil met twee maanden geleden was nog nooit zo groot... Ik was al mijn schattigheid kwijt: ik weet nu perfect hoe Frankenstein zich gevoeld moet hebben ;-)
 
Verder loopt alles ondertussen meer dan normaal. Er staan terug files op de binnen- én de buitenring van Antwerpen, Nonkel Tom speelt opnieuw in een groepje (heel funky trouwens), papa loopt met de dag gestresseerder rond met de toestanden op het werk en mama legt me in de watten alsof ik in all inclusive in een tropisch paradijs vertoef. Ik ben de twee maanden gepasseerd, heb mijn eerste pyjama-party gehad bij moeke toen papa en mama naar De Nieuwe Snaar zijn geweest en ga binnenkort met mijn eigen speelgoedzaak beginnen... het speelgoed blijft maar toestromen. 
 
Dikke pakkerds van
 
Rune

22:25 Gepost door Rune | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-10-04

Druk druk druk...

Ik sta onder druk... iedereen zit achter m'n veren om nog eens iets van me te laten horen via de weblog. Mijn papa krijgt vragen van collega's, tantes bellen, moeke wordt ongerust...
 
Ik heb het dan ook zo ongelofelijk druk gehad de afgelopen weken. Erreg hé, nog maar anderhalve maand oud en ik heb al een persoonlijk agendabeheer nodig ;-)
Naast de vele vrienden, sympathisanten, familieleden en fans die de voorbije weken over de vloer zijn gekomen, ben ik zelf ook een aantal keer op verplaatsing gaan spelen. Ik moet zeggen: het kruipt serieus in je kleren. Ik heb trouwens enkele nieuwe spulletjes. Foto's vind je in het fotoalbum.
 
Papa en ik hebben ook noodgedwongen moeten samenzitten over ons infrastructureel probleem (zie bericht: een kleine auto), want de toestand loopt echt uit de hand. Zoals het er nu naar uitziet ga ik op mijn tweede 'vermaanddag' twee keer zoveel wegen als bij mijn geboorte. Je moet niet echt een wiskundeknobbel zijn om in te zien dat dit echt wel de verkeerde richting uitgaat. Mijn gewicht stijgt nu letterlijk exponentieel. Papa en mama hebben me gezegd dat ze me ondanks alles heel graag zullen blijven zien, ook al wordt ons huisje binnenkort te klein. Papa pinkte hierbij een traantje weg.
 
Morgennacht ga ik op slaaponderzoek. Ik laat jullie nog weten hoe dat is afgelopen.
 
Rune
 
PS Ik probeer nu zo weinig mogelijk te slapen zodat ik morgen lekker afgemat in het ziekenhuis aankom. Waarschijnlijk slaap ik hierdoor als een marmot en ben ik de schat van al die fijne verpleegsters ginder.
 
 
 
 

23:39 Gepost door Rune | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |